به زمین می زنی و می شکنی   عاقبت شیشه ی امیدی را

سخت مغروری و می سازی سرد      در دلی آتش جاویدی را

دیدمت وای چه دیداری وای            این چه دیدار دل آزاری بود

نه نگاهی نه لب پرنوشی نه شرار نفس پرهوسی نه فشار بدن و آغوشی

این چه عشقی است که در دل دارم  من از این عشق چه حاصل دارم

میگریزی ز من در طلبت            باز هم کوشش باطل دارم

 باز لبهای عطش کرده ی من     لب سوزان تو را می جویید

می تپد قلبم با هر تپشی قصه ی عشق تو را می گوید

شعر من شعله ی احساس من است تو مرا شاعره کردی ای مرد

در دلم آرزویی بود که مرد     لب جانبخش تو را بوسیدن

بوسه جان داد به روی لب من   دیدمت لیک دریغ از دیدن

به لبهایم مزن  قفل خموشی                    که در دل قصه ای ناگفته دارم

ز پایم باز کن بند گران را                             کزین سودا دلی آشفته دارم

بیا ای مرد ای موجود خودخواه                       بیا بگشای درهای قفس را

اگر عمری به زندانم کشیدی                     رها کن دیگرم این یک نفس را

منم آن مرغ آن مرغی که دیریست                 به سر اندیشه ی پرواز دارم

سرودم ناله شد در سینه ی تنگ                   به حسرتها سر آمد روزگارم 

به لب هایم مزن قفل خموشی                      که من باید بگویم راز خود را

به گوش مردم عالم رسانم                                طنین آتشین آواز خود را

بیا بگشای در تا پر گشایم                           به سوی آسمان روشن شعر

اگر بگذاری ام پرواز کردن                       گلی خواهم شدن در گلشن شعر

لبم با بوسه ی شیرینش از تو                        تنم با بوی عطر آگینش از تو

نگاهم با شررهای نهانش                               دلم باناله ی خونینش از تو

ولی ای مرد ای موجود خود خواه          مگو ننگ است این شعر تو ننگ است

بر آن شوریده حالان هیچ دانی             فضای این قفس تنگ است تنگ است

مگو شعر تو سر تا پا گنه بود                          از این ننگ و گنه پیمانه ای ده

بهشت و حور و آب کوثر از تو                               مرا در قعر دوزخ خانه ای ده

کتابی خلوتی شعری سکوتی                    مرا مستی و سکر زندگانی ست

چه غم گر در بهشتی ره ندارم                  که در قلبم بهشتی جاودانی است

شبانگاهان که مه می رقصد آرام                        میان اسمان گنگ و خاموش

تو در خوابی و من مست هوس ها                       تن مهتاب را گیرم در آغوش

نسیم از من هزاران بوسه بگرفت              هزاران بوسه بخشیدیم به خورشید

در آن زندان که زندانبان تو بودی                       شبی بنیادم از یک بوسه لرزید

بدور افکن حدیث نام ای مرد                                که ننگم لذتی مستانه داده

مرا می بخشد آن پروردگاری                               که شاعر را دلی دیوانه داده

بیا بگشای در تا پر گشایم                                 به سوی آسمان روشن شعر

اگر بگذاری ام پرواز کردن                              گلی خواهم شدن در گلشن شعر

و در آشکارا از آنانی که دوستمان دارند غافلیم

شاید این است دلیل تنها بودن ما........!

که من غمگین ترین غمگین شهرم

بیا ای دوست با من باش

که من تنها ترین تنهای این شهرم.....

و ندانستم تمام  حرفهایش فریب است

خنده هایش دروغ و بی احساس

گریه هایش کمی عجیب است

نمی دانستم ویرانگری آمده ویرانم کند

ساهر هست و می خواهد سحر و سارم کند

نمی دانستم رهگذریست بهانه اش خستگیست

برای اقفال من می آید از در دلبستگی

باورش کردم

و حرفایش را شنیدم

دلم که به دلش یک دل شد٬ جز آزاری چیزی ندیدم

زبان بازیش که تمام شد

دیگه دوست داشتنی در کار نبود

راست یا دروغ به عشق من قسم خورد

چیزی نگفتم هرچی به روزم آورد

حالا خوب می فهمم معنی حرفهاشو

فریبی بیش نبود

چه کسی می گوید که گرانی اینجاست؟

دوره ی ارزانیست

 چه شرافت ارزان

                تن عریان ارزان

               و دروغ از همه چیز ارزانتر

آبرو قیمت یک تکه ی نان

و چه تخفیف بزرگی خوردست

                                      قیمت هر انسان.....

تقدیم به بی وفاترین دوست که مرا تنها گذاشت

گاهی به جای دیگران بودن دشوارترین کار دنیاست

                              اما

 گاهی خود را به جای دیگران گذاشتن لازم است هرچند دلهره آور باشد

مدتی است که حتی خاطراتم را به فراموشی سپرده ام

خاطراتی که همچون تصاویری مه آلود می نمایند

ای کاش زندگی برگشت پذیر بود

ای کاش میتوانستم  عشق تو را حفظ کنم  

من زندگی ام را قمار کرده ام 

قماری که برنده نداشت و زندگی برگشت پذیرنیست........

سکوت سرد فاصله ها تنم را می لرزاند٬

به نبودنت فکر میکنم

می سوزم٬ به یاد روزهایی که بودنت را نفهمیدم.

از کجا آغاز کنم...

روایت قصه ای که از عشقی بزرگ و بس با شکوه سخن میگوید

داستان شیرینی که کهنه تر از قلب دریاهاست.

از کجا آغاز کنم...

با اولین سلام٬ به این دنیای تهی و پوچ من معنا بخشید

و دیگر عشقی به جز او در قلبم جای نخواهد گرفت

او به زندگیم پای نهاد و به آن لذت بخشید

او قلبم را سرشار میکند سرشار از لذت هایی که بس بی نظیرند

سرشار از نوای فرشتگان و تخیلات بکر و دست نیافتنی

او جام روانم را از فراوانی عشقش لبریز میکند

و اینگونه هست که هر کجا پا میذارم دیگر تنها نیستم 

آخه با همراهی چون او چگونه میتوان تنها بود؟

و من هر گاه دستانش را جستجو کنم همواره در کنار من است

این عشق چه قدر دوام خواهد داشت؟

آیا هرگز میتوان آن را با گذر ساعات سنجید؟

اکنون پاسخی ندارم تنها میتوان بگویم

که تا آن هنگام که تمامی ستارگان بسوزند و بی فروغ شوند

نیازمند به او خواهم بود و او نیز در کنارم خواهد ماند

کجا رفت؟؟؟

و چشم های عاشقم هنوز چشم به راهت مانده اند

نمیدانم از چه کسانی باید گله و شکایت کنم

ولی هیچ وقت نمی بخشمت...

دلتنگی همیشه از ندیدن نیست

لحظه های دیدار با همه ی زیبایی گاه پر از دلتنگیست

که مبادا دیدار شیرین امروز٬ خاطره ی تلخ  فردا باشد...

هیچ وقت در باورم نبود که ناگهان عشق چنان قلبم رو بلرزونه٬ شنیده بودم که عشق یک توقف کوتاه٬ میاد و میره. ولی من با تمام وجودم میگم که عشق فقط میاد و دیگه نمیره!!! اونی که میره عشق نیست هوس که مثل یک گلوله برف با حرارت دست های آدم آب میشه. من به این باورم که عشق هرگز  نمی میره. من با این عشق زندگی کردم٬ نشستم ٬ خندیدم٬ گریه کردم٬                                     ولی افسوس.....!!!!!!!!!

من چنان به غم تو مشغولم٬که در اندیشه ی کار خودنیستم.

ناله های شبانگاهی من ٬پرده از کارم بر میدارد.

تو خواستی بدانی که درغمت چه گونه ام٬ اینک٬بدان!

که اگر مرا ببینی باز نمی شناسی.

تو عهد کرده بودی که مرا در غم خویش بسوزی. حال بسوز! که من با سوختن تو میسازم.

آنچنان ناز تو به کام من خوش می آ ید٬ که اگر مرا بکشی٬ ترا میبخشم.

اگر حافظ چون پروانه برای تو جان ندهد٬ من او را چون شمع سر میبرم.

       باز من غمگینم...

            باز من سرگردانم...

ازخودم میپرسم به که باید دل بست

به کجا باید رفت

به امینی که امانت خوار است؟

          به دیاری که پر از دیوار است ؟

               یا به افسانه ی دوست

گریه ام میگیرد...!

هر کس به طریقی دل ما میشکند  

               بیگانه جدا دوست جدا میشکند

                         بیگانه اگر میشکند حرفی نیست

                                 من در عجبم دوست چرا میشکند

                                     بشکست دل مرد کس صدایش نشنید

                                                        آری دل مرد بی صدا میشکند

دعا کردم که مهرت ازدلم بیرون رود ولی آهسته میگفتم خدایا اشتبا کردم

  بعد من با یاد من افسوس می ماند به جا

                در میان کلبه ام فانوس می ماند به جا

   میروم تا گم شوم  در جاده های انتظار

                  کس نمی یابد مرا فانوس می ماند به جا

آن توبه ی صد ساله به یک جرعه شکستیم 

از آتش دوزخ نهراسیم که آن شب

ما توبه شکستیم ولی دل نشکستیم

میروم شاید فراموشت کنم با فراموشی هم آغوشت کنم

میروم از رفتن من شاد باش از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو تنهاتر از ما میروی آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را تلخی برخورد های سرد را

در خواب ناز بودم شبی دیدم کسی در میزند

در را گشودم روی او دیدم غم است در میزند

ای دوستان بی وفا از غم بیاموزید وفا

غم با این همه بیگانگی هر شب به ما سر میزند

چه می جوید نگاه خسته ی من چرا افسرده است این قلب پر سوز

ز جمع آشنایان می گریزم به کنجی می خزم آرام و خاموش 

نگاهم غوطه ور در تیرگی ها به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم که با من به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت به دامانم دو صد پیرایه بستند

از این مردم که تا شعرم شنیدند بی رویم چون گلی خوشبو شکفتند

ولی آن دم که در خلوت نشستند مرا دیوانه ای بد نام گفتند

دل من ای دل دیوانه ی من که می سوزی از این بیگانگی ها

مکن دیگر ز دست غیر فریاد خدارا بس کن این دیوانگی ها